cigla

ime mi se ne zna

izbrisalo me vrijeme

kao sto godine

brisu debile,

zovu me kratko,

cigla,

oci mi negdje

izmedu neba i zemlje

kao na dan “Duha”

naokolo lebde.

prezivjele ponekad gledam

spustenih glava

u prazno zure,

ne vide mene.

Ograda sam nerado

a bio sam “za Dom”,

kuce dio da sam,

bio bih na svom.

jebiga............................

lijevo od mene promrlja

jos jedan nepoznati

a zovemo ga

 .............................opeka.

z.dakovic