kad krenem

         Kad krenem tragom sna

       ostaju mi moje staze

       mladalacke,

       prijatelji, koji jos uvijek

       istim gaze,

       poneki pogled drag

       s ceznjom pomijesan

       i moja mirisna ruza

       koja mi nesebicnu ljubav pruza.

Kad krenem da pjevam

kao sanjar ludi

s njom ispod ruke,

u nove melodije gdje ljubav

violinu svira,

a njezin pogled daleko naprijed

mene sniva.

       E, tad cu i ja putevima novim

       skladno, s koracima njenim,

       djeca ce nam brisati suze radosnice,

       mene ce zvati tata a nju krasotice.

A kad krenem tamo

gdje staza momacka samo jos je trag,

ruza majcina

vec odavno prah,

kad prijatelji stari kazu:

“Da, bio ,si hrast”

tad dignut cu glavu i zapjevat:

“Samo reci rijec”... dalje znas.

       Cujes li tu melodiju, draga,

       cuvaj sjaj u dusi,

       i nas ceka ljubav

       sto suze bola

       u nepovrat susi.

Da, mi krecemo s pjesmama novim

i kad pogledom ispracamo

svu radost i bol,

jer moj zivot vjecno bit ce i tvoj.

Z.Dakovic