kljuc od kuce

    Dosla si kao ptica

     Lastavica

     u niskom letu,

     kofer kao svjedok iz zavicaja,

     prepun suza sto niz tvoje lice teku.

     Na peronu nepoznatom,

     poznate ruke miluju ti lice,

     sjecanja lanci razdiru srce,

     ne boj se,

     ja sam tu, sirotice.

     Ruka u ruci, preteske rijeci

     ne cujem od gradske buke,

     vrisnula si, oprosti

     zaboravila sam kljuc od kuce.

     Kao da sunce uspori izlazak

     a mjesec zabezeknut zaboravi zalazak

     iznenadeni kao da prvi put to cuju,

     s nevjericom tuzno zakljucuju:

     “