mariji

               Evo mene opet

                   u zemlji nemoci.

                   Kako mjesecu zelja da sja

                   tako i moje oci traze sna.

                   Gdje da trazim

                                   u kojem kutku zaborava           

                   kad sve, bas sve zelim da

                   zaboravim, a ne mogu reci

                   da nisam voljen i da ne volim.

                   Razmisljam o Zeni,

                   poeziji u zraku,

                   trazim je tajnovitu

                   kao rijec

                   sto lebdi po zvjezdanom mraku.

                   Snjegovi bijeli ne vide tragove,

                   slijepac u dusi zatire znakove,

                   u meni burne misli premoscuju gradove

                   a ti koja jesi,

                   ti, ostavljas darove.

                   Dolazis i nestajes

                   ali neka,

                   covjece dragi zovi

                   i moli,

                   Marija Majka

                   i tvoj vapaj ceka.

                   Iako nas zivot jednostavno hrani

                   moja dusa za visom ljubavlju zudi,

                   u oku mi njena suza

                   nadu rodi,

                   s osmijehom u san,

                   Kraljica Hrvata mene vodi.

                   Zeljko Dakovic / Dakan