prsta dva

U potrazi za patnjom

koja cini jadnim al spremnim

da umrem,

slusah vjetar, jedinstvenog

mu u snazi piska,

kako dise,

te podigoh ruku i dva prsta,

tu jedinku razdvojenu

kao stranice

neispisanog lista.

Na jednom Andeo, koji ponekad svrati,

al u snovima neumorno prati,

na drugom okov zlatnoga sjaja

i godine umorne,

vjecnost,

vjecnoga pada.

U potrazi za istinom

koja cini jadnim al spremnim

da volim,

umrijecu za obadva.

I jedan i drugi

u stisnutoj saci, jedinstveni,

sam opet,

samo ja.

Zeljko Dakovic / Dakan